Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Ο θάνατος του Νεογέννητου


Του Χρήστου Γκουνέλα,
Θεολόγου


     Ποτέ δεν αγκαλιάστηκε ο θάνατος τόσο από τη ζωή όσο με τη γέννηση του Θεανθρώπου. Οσμή θανάτου είχε η ανθρώπινη ζωή, όταν γεννήθηκε ο Χριστός και την ίδια οσμή πήρε και ο Χριστός με τη γέννησή Του.
     Με πολλή σοφία ο αγιογράφος εικονίζει το Νεογέννητο ήδη μέσα σε νεκρική λάρνακα, προεικόνιση του Σταυρικού θανάτου που αναμένει το Θείο Βρέφος. Η ζωή Του μάλιστα κινδυνεύει από την πρώτη μέρα. Ένα Βρέφος που γεννιέται αθόρυβα και ταπεινά, καθίσταται «επικίνδυνο» για τους ηγέτες του κόσμου τούτου.
     Από τότε μέχρι και σήμερα γεννιέται κάθε Χριστούγεννα, κάθε μέρα, μέσα μας και έξω μας, ξανά και ξανά το ίδιο Θείο Βρέφος. Γεννιέται συνεχώς, γιατί συνεχώς πεθαίνει και ανασταίνεται.
     Το εμπόριο της Γιορτής (όσο έχει απομείνει λόγω οικονομικής κρίσης), ο Santa Claus, το…χαμένο – στις σύγχρονες μέρες - νόημα  των Χριστουγέννων θα απασχολήσει και πάλι τους πιο…βαθυστόχαστους.

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Κακό να κάνω στους κακούς; - Μια ανθρωπολογική ματιά στο έργο του Ρενέ Ζιράρ



Συζητούν: 
Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, μεταφραστής,
Θεόδωρος Ζιάκας συγγραφέας, και
ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Λουδοβίκος 
 
Συντονίζει ο θεολόγος Βασίλης Ξυδιάς
 
Θέμα: Κακό να κάνω στους κακούς; 
Μια ανθρωπολογική ματιά στο έργο του Ρενέ Ζιράρ (Rene Girard)
 
Διοργάνωση στρογγυλού τραπεζιού: Διαδικτυακό περιοδικό Αντίφωνο. 
 
Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2013 7:00μμ Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών 
(οδ. Μεγ. Βασιλείου 15 -Ρουφ) δεύτερος παράλληλος δρόμος πίσω από το κτήριο του Μουσείου Μπενάκη. 
 
Με το μετρό, στάση «Κεραμεικός», βγαίνουμε στην έξοδο «Κωνσταντινουπόλεως» και μετά, παίρνοντας την οδό Δεκελέων, συναντάμε τη Μεγάλου Βασιλείου. 
Με το λεωφορείο είναι η στάση «Καμπά» (αρ. γραμμής 049 και 815) ή η στάση «Πέτρου Ράλλη» (αρ. γραμμής 838, 914, Β18 και Γ18). 

Πηγή: Αντίφωνο
 


Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Η απιστία στη θέωση ως η μεγαλύτερη διαχρονική αίρεση



Του Κώστα Νούση,
Θεολόγου - Φιλολόγου

Στα χρόνια του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου παρετηρείτο το ίδιο φαινόμενο που βλέπουμε και σήμερα, το οποίο εξ όσων φαίνεται έχει διαχρονική ισχύ. Πρόκειται για την απιστία των χριστιανών πάνω στην ουσία της ίδιας τους της θρησκείας και στη δύναμη και το σχέδιο του Θεού, τον οποίο και - θεωρητικά εξάπαντος - λατρεύουν. Αν φανταστούμε ότι στα χρόνια του βυζαντινού Αγίου - μιλάμε για μια χιλιετία πριν – η ενασχόληση των ανθρώπων μιας χριστιανικής κοσμοκρατορίας ήταν πολύ εκτενέστερη και βαθύτερη συγκριτικά με σήμερα, τότε οι πνευματικές «καταγγελίες» του αγίου πατρός για τους χριστιανούς της εποχής του βαρύνουν ποιοτικά και ποσοτικά πολύ περισσότερο τους ανθρώπους των ημερών μας.

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Το Φινλανδικό θαύμα στην Παιδεία


Του Γιώργου Δελαστίκ

Δεκαετίες ολόκληρες αιωρείται στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινή γνώμη η ακαθόριστη άποψη ότι στη Σκανδιναβία η εκπαίδευση είναι πολύ καλή. Όταν όμως άρχισαν να δημοσιοποιούνται ευρύτερα τα αποτελέσματα του προγράμματος PISA (Programme for International Student Assessment - Πρόγραμμα Διεθνούς Aξιολόγησης των Σπουδαστών) κατά τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, το όνομα της Φινλανδίας βρέθηκε στα χείλη αλλά και τις γραφίδες πολλών.
Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών».
Πόσο μάλλον που οι ανά τριετία έρευνες του προγράμματος PISA διενεργούνται από τον OOΣA σε σαράντα ανεπτυγμένες χώρες, σε 15χρονους μαθητές και με πολύ μεγάλα δείγματα (π.χ. στη Φινλανδία εξετάστηκαν 6.235 μαθητές από 197 σχολεία), οπότε είναι κανείς βέβαιος ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα αποτελέσματα κάποιας τρέχουσας δημοσκόπησης, αλλά με σοβαρή επιστημονική έρευνα.

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Ελευθερία. Πάντα ζητούμενο...


Χρόνια Πολλά σ' αυτούς που δεν εξαργυρώνουν τους αγώνες τους και σ' αυτούς που το τρίπτυχο: Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία παραμένει πάντα ζητούμενο...

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Όχι στον πόλεμο, ναι στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών


Όταν έλιωσαν τα χιόνια στα βουνά της Αλβανίας, βρέθηκαν Έλληνες και Ιταλοί στρατιώτες με τον οπλισμό τους πεθαμένοι αγκαλιά.
Η παραπάνω απεικόνιση συμβολίζει την άρνηση στον πόλεμο και σ' αυτούς που τον προκαλούν. Η Ναζιστική Θηριωδία υπήρξε μια από τις μελανότερες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας. Το αυγό όμως του Νεοναζισμού  εκκολάφθηκε πρόσφατα  και στην πατρίδα μας της οποίας οι σελίδες της ιστορίας είναι διαχρονικά εμποτισμένες με αίμα στους αγώνες για Ελευθερία, Εθνική Ανεξαρτησία και Δημοκρατία.
Είναι επιτέλους καιρός η Ελληνική Δημοκρατία δια των κοινοβουλευτικών της αντιπροσώπων και όχι μόνο, μέσα στα πλαίσια ενός ανοιχτού δημόσιου διαλόγου, να αναρωτηθεί ανυπόκριτα για την ποιότητά της προλαμβάνοντας έτσι γεγονότα σαν αυτά που συμβαίνουν τελευταία στην πατρίδα μας παρά καταστέλλοντας  τα και μόνο.

Χ.Γ.

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Στην περήφανη Κρανιά Ελασσόνας το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Πολυφωνικού Τραγουδιού


Στην ηρωϊκή και περήφανη Κρανιά Ελασσόνας κάνει μια μεγάλη στάση ,φέτος,το «ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 2013»,στα πλαίσια του «15ου ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ»,στο μεγάλο ταξίδι των φωνών από το τέλος Ιουλίου μέχρι τα μέσα Αυγούστου , από τη Βουλγαρία ως την Κάτω Ιταλία.

Το μεγάλο ταξίδι των φωνών που διαρκώς ξαναρχίζει, ανανεώνοντας προορισμούς, διευρύνοντας προορισμούς, καλωσορίζοντας νέους συνταξιδιώτες, περνά φέτος από την πανέμορφη Κρανιά Ελασσόνας ,το Σάββατο 27 Ιουλίου 2013 και ώρα 9 μ.μ. . στο προαύλιο του 1ου Δημοτ. Σχολείου Κρανιάς ,με οικοδεσπότη τον δραστήριο Σύλλογο Κρανιωτών Λάρισας και Περιχώρων » Η ΞΗΡΟΚΡΑΝΙΑ» ,που φιλοξενεί φέτος και έχει τη γενική ευθύνη, την 15η Διεθνή Συνάντηση Πολυφωνικού Τραγουδιού .

Πρόκειται για μια μεγάλη και μακρόχρονη συνεργασία του Δικτύου «ΠΕΡΡΑΙΒΙΑ» και της ΑΜΚΕ «ΑΠΕΙΡΟΣ» και έτσι το Πολυφωνικό Καραβάνι 2013,περνά και φέτος ,για τέταρτη χρονιά , από τις παρυφές του Ολύμπου και σμίγει στο διάβα του την καρδιά των Βαλκανίων με την καρδιά της Μεσογείου και έχει ως κέντρο των εκδηλώσεών του στην πολύφωνη « Άπειρο» Ήπειρο.

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.


του Κώστα Νούση,
Θεολόγου - Φιλολόγου ΑΠΘ

Τν Κύριον μνετε, κα περυψοτε ες πάντας τος αἰῶνας.
Τον Κύριο υμνείτε και δοξολογείτε σε όλους τους αιώνες.

Εὐλογετε, πάντα τ ργα Κυρίου, τν Κύριον· μνετε κα περυψοτε ατν ες τος αἰῶνας.

Δοξολογείτε πάντα τα κτίσματα Κυρίου τον Ποιητή τους· υμνείτε και υπερυψώνετε Αυτόν εις τους αιώνες.

Εὐλογετε, γγελοι Κυρίου, ορανο Κυρίου, τν Κύριον· μνετε κα περυψοτε ατν ες τος αἰῶνας.

Ευλογείτε οι Άγγελοι του Θεού και όλα τα ουράνια τάγματα και στερεώματα τον Κύριο· υμνείτε και δοξάζετε Αυτόν εις τους αιώνας.

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Η Πεντηκοστή και ο μεγάλος άγνωστος...!


Του Κώστα Νούση,
Θεολόγου - Φιλολόγου ΑΠΘ

Τι πραγματικά λείπει από τον άνθρωπο; Τι εξηγεί και τον ερμηνεύει; Τι όντως τον πληροί και τον αναπαύει; Πού βρίσκεται η χαρά και η αληθινή του ευτυχία; Ή, μάλλον, υπάρχει αυτό το μέγεθος; Υπάρχει άραγε μια σταθερή αλήθεια και απάντηση για το αναρίθμητο σμήνος των αποριών που διατρέχουν την ανθρωπότητα διαχρονικά; Τι ή ποιος τελικά είναι η αρχή και το τέλος μας, ο σκοπός και το νόημα το δικό μας και των άπειρων όντων που μας περιβάλλουν;
Ναι, υπάρχει όντως κάτι που νοηματοδοτεί, ερμηνεύει και ζωογονεί τα πάντα. Είναι ο μεγάλος άγνωστος, ο μυστικός επισκέπτης και αφανής ευεργέτης του σύμπαντος. Είναι το Πνεύμα το Άγιον, ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας, Αυτός που μας έπλασε και μας κρατάει αιώνια στο είναι, στη ζωή. Είναι Αυτός που μας αγαπάει περισσότερο από τον εαυτό μας, που μας συνέλαβε στο νου του προαιωνίως και εγχρόνως μας έκτισε από το μηδέν ως τα πιο λατρεμένα και προνομιούχα του παιδιά με το μεγάλο δώρο να είμαστε και να γίνουμε όπως Αυτός.
Ποιο είναι το Πνεύμα; Είναι μια απλή δύναμη; Μια απρόσωπη οντότητα; Μια απρόσιτη ή εκκεντρική ύπαρξη που έτυχε, καλώς ή κακώς, να είναι η αρχή των όντων και το πιο ισχυρό Ον; Όχι, τίποτε από αυτά δεν ισχύει. Αντιθέτως, είναι ο ταπεινός Παράκλητος, ο πλέον αγαθός και απλός Θεός του κόσμου, που εποίησε τα πάντα μέσα από μια «καρδιά» γεμάτη ζεστασιά και έρωτα προς όλους και όλα. Δεν είναι μια ψιλή δύναμη ή διάσταση του σύμπαντος, αν και Αυτός είναι ο δημιουργός κάθε αντίστοιχης πραγματικότητας. Δεν είναι μια ψυχρή ενέργεια που διατρέχει τη συμπαντική απειρότητα, αν και Αυτός είναι η πηγή κάθε ενέργειας που γνωρίζουμε ή θα γνωρίσουμε. Είναι ένα Πρόσωπο. Και για αυτό είναι κάποιος με τον οποίο μόνον ένας τρόπος γνώσης και επαφής υπάρχει: αυτός της σχέσης, της διαπροσωπικής περίπτυξης σε ένα ευρύ φάσμα από αυτό της γαμικής συνάφειας έως και της αιώνιας κολαστικής διάζευξης.

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Η Σχέση της Δημιουργίας του Σύμπαντος με την παρατήρηση



Από τον Παρασκευά Λιβάνη,
Φυσικό


Εισαγωγή
       Ο τίτλος του άρθρου «Η σχέση της δημιουργίας του Σύμπαντος με την παρατήρηση» δημιουργεί την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα θέμα μεταφυσικής. Όμως, όπως θα φανεί από τις λεπτομέρειες, πρόκειται για ένα θέμα, καθαρά Φυσικής. Η Φυσική και η μεταφυσική έχουν ένα κοινό σκοπό, να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τη φύση και τους νόμους που τη διέπουν. H Φυσική χρησιμοποιεί την παρατήρηση και τα πειράματα. H μεταφυσική είναι η άγνωστη Φυσική. Χρησιμοποιεί, εκτός από τη λογική, και τη διαίσθηση. H μεταφυσική ερευνά και το υλικό Σύμπαν αλλά και τον εσωτερικό νοητικό και υπερνοητικό κόσμο. Το θέμα του άρθρου θα συζητηθεί με λογικούς συλλογισμούς από την επιστήμη του μικρόκοσμου, την Κβαντομηχανική καθώς και με ερμηνείες από αντίστοιχα πειράματα.

Η παρατήρηση επηρεάζει τα φαινόμενα
       Οι φυσικοί στην αρχή του εικοστού αιώνα, μελέτησαν τις κινήσεις των σωματιδίων της ύλης. Από τις παρατηρήσεις και τα πειράματα τους δημιουργήθηκε η επιστήμη του μικρόκοσμου, η Κβαντομηχανική. Μέχρι τότε, επικρατούσε η αιτιοκρατία και το μηχανιστικό μοντέλο της φύσης. Τα πειράματα όμως της Κβαντομηχανικής έδιναν διαφορετικά αποτελέσματα με τις ίδιες συνθήκες. Δηλαδή, καταργούσαν την αιτιοκρατία και το μηχανιστικό μοντέλο της φύσης. Αυτό γιά τους φυσικούς ήταν ένα μυστήριο. Η λύση του μυστηρίου ήρθε από τον Werner Karl Heisenberg, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η παρατήρηση των σωματιδίων από ένα ον με συνείδηση, τα επηρεάζει και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να το αποφύγουμε αυτό.

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Αληθώς ανελήφθη

Η Ανάληψη του Κυρίου

Του Ελευθέριου Βάσσου,
Θεολόγου - Φιλολόγου

Στην αποκαλυπτική εποχή μας τα αμείλικτα ερωτήματα δε χωρούν αναβολές. Γιατί ο Αναστημένος Ιησούς Χριστός αναλήφθηκε στον ουρανό; Γιατί απομακρύνθηκε από κοντά μας και δεν παρέμενε αενάως στη γη; Θα ήταν εδώ για τον καθένα «και εκ πασών των θλίψεών μου έσωσέ με»1. Θα μιλούσε και θα θαυματουργούσε ακόμα. Θα Τον γνώριζαν όλοι οι άνθρωποι όλων των εποχών. Θα Τον βλέπαμε σε απευθείας μετάδοση! Κι όμως, Αυτός επιλέγει να αποστασιοποιηθεί από το ιστορικό παρόν ως φυσική Θεανθρώπινη παρουσία.
    Αν ο Αναστάς εκ νεκρών παρέμενε αδιαταράκτως αιώνια επί της γης, θα γινόταν ο απόλυτος οικουμενικός δικτάτορας. Σαν κι αυτόν που παρουσιάζουν η παπική κοσμοκρατορία, οι προτεσταντικές αεροηθικολογίες, οι παλαιοημερολογίτικες δαιμονολογίες. Θα επαλήθευε νοοτροπίες, όπως η ραβινική αλαζονεία, ο κορανικός ολοκληρωτισμός, η γιογκική αυτοεκμηδένιση, η νιρβανική αφασία, οι φιλοσοφικοθρησκευτικές ουτοπίες, οι παραψυχολογικές νευρώσεις και ο φιλαθλητικός πρωτογονισμός. Θεωρητικός σύμμαχος της καπιταλοσοσιαλιστικής - ιδεολογικής - τρομοκρατίας. Παρόμοιος με ορισμένες τάσεις παραχάραξης της ορθόδοξης εμπειρικής θεολογίας.

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

"Ο βρεφικός θρήνος..." (Μια αληθινή ιστορία)

του π.Θωμά Ανδρέου,

Σ’ έναν ναό των Αθηνών, περιγράφηκε η ιστορία αυτή. Μέσα από το μυστήριο της εξομολογήσεως ζωντάνεψε ο χρόνος , οι θύμισες έγιναν δάκρυα μετανοίας για έναν άνθρωπο, που επί πενήντα συναπτά έτη βρισκόταν αναμέσο της φλογός της συνειδήσεως, φλογός η οποία άσβεστος κατέκαιε επί μισόν αιώνα την τεταραγμένην ψυχήν. Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, είναι ο ίδιος του ο εαυτός… Ας αφήσουμε την εξέλιξη της διηγήσεως και ας σταθούμε σιωπηλοί έναντι μιας θλιβεράς αληθινής ιστορίας, από αυτές που μόνον η ιδία η ζωή μπορεί να παραστήσει…
-Πάτερ, σας παρακαλώ θερμώς, να με δεχθείτε να εξομολογηθώ !
Μία ηλικιωμένη κυρία ογδοηκοντούτης, με παρακλητικό πλην επίμονον βλέμμα, ζητούσε από τον Ιερέα να την ακούσει. Ζητούσε να δεχθεί το βάλσαμον της παρηγορίας , καθ’ ον τρόπον εδέχθει την ενστάλαξη ελαίου και οίνου επί των αιμοροούντων πληγών του, ο δυστυχής της ευαγγελικής παραβολής άνθρωπος ο εμπεσών εις τους ληστάς , υπό του καλού Σαμαρείτου. Ο Ιερεύς, αμέσως  εφόρεσε το Ιερόν επιτραχείλιον, τον ποταμόν της Θείας Χάριτος και του ελέους του Θεού, εις τους ανθρώπους. Αφού εκάθισαν αντικριστά, η σεβασμία κυρία ξεκίνησε να διηγείται διακόπτουσα μόνον την διήγησιν της, για να ακουσθεί ένας βαθύς αναστεναγμός, επισφράγισμα οδυνηρόν του πόνου της ψυχής της.
-Πάτερ, είμαι ογδόντα ετών. Βρίσκομαι πλέον στην δύση της ζωής μου… Αισθάνομαι πως το τέλος εγγίζει, δεν θέλω να φύγω με ένα κρίμα που για πενήντα ολόκληρα χρόνια βασανίζει την ψυχή μου. Κρίμα δυσβάστακτον που ουδέποτε και σε κανέναν μέχρι σήμερα εκμυστηρεύτηκα.  Η ιστορία που θα σας διηγηθώ, έγινε αιτία για πενήντα χρόνια να καίγομαι στην φλόγα της συνειδήσεως μου. Να ξυπνώ τα βράδια από ένα βρεφικό κλάμα, έναν ατέλειωτο θρήνο που ηχεί μέσα στα αυτιά μου .
Στην ζωή μου, άκουσα πολλές φορές βρέφη να κλαίνε. Ποτέ ξανά όμως έτσι….

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και η νόθα δυτικοευρωπαϊκή συνέχειά του



 Του Σωτήρη Γουνελά,

Ο Κ. Παπαιωάννου είναι ένας εξαιρετικός φιλόσοφος-μελετητής-οραματιστής. Τα έργα του είναι κάτι ανάμεσα σε δοκίμιο-μελέτη αλλά καθένα τους προδίδει μεγάλη αναζήτηση, εποπτεία και εγρήγορση. Αυτό σημαίνει γνώση και εμβάθυνση σε περιοχές του λόγου και του πνεύματος αρχαιότερες και νεώτερες. Στις αρχαιότερες περιλαμβάνονται η αρχαία Ελλάδα με την τραγικούς της, τη φιλοσοφία της και την ιστορία της, η Π. Διαθήκη με έμφαση στους προφήτες και η ιστορία των Εβραίων, η χριστιανική παράδοση ανατολική και δυτική, ενώ στις νεώτερες βασικά έργα του ευρωπαϊκού πολιτισμού όπως των  Καντ, Χέγκελ, Μαρξ. Όμως δεν μένει εκεί. Αναπτύσσει μια σκέψη σπουδής κριτική και ακονισμένη καθώς τον ενδιαφέρει να εντοπίσει τον πυρήνα ή τους πυρήνες του ευρωπαϊκού λόγου ή της ‘περιπέτειας του πνεύματος’, όπως γράφει στη εισαγωγή στην Αποθέωση της ιστορίας ο Γ. Καραμπελιάς. Επιχειρώντας να εμβαθύνει μέσα τους, απομονώνει ιδιαίτερες πλευρές τους και παραλληλίζει με αρχαιότερα έργα ή συγκρίνει εποχές και ιστορικές περιόδους αρχαιότερες με νεώτερες.

Εάν μελετήσει κανείς το έργο του θα βρεθεί μπροστά στα ερωτήματα: ποιός είναι ο σημερινός άνθρωπος και από πού έρχεται; ποιός είναι ο έλληνας ή ο ευρωπαίος κάτοικος μιας χώρας της Ευρώπης, ποιός ο αλλοδαπός που περιφέρεται ή εγκαθίσταται εκεί, ποιός ο φοιτητής που πηγαινοέρχεται ανάμεσα Αμερική και Ευρώπη, ποιός ο επιχειρηματίας, ο καθηγητής, ο τεχνικός; Ποιός είναι και τί σχέση μπορεί να έχει ο άνθρωπος αυτός με το ‘εδιζησάμην εμεωυτόν’ του Ηράκλειτου, με το ‘γνώθι σαυτόν’ του μαντείου και του Σωκράτη και με το ‘η βασιλεία των ουρανών εντός υμών έστιν’ του Ευαγγελίου; Και τέλος ποιός είναι ο άνθρωπος αυτός σε σχέση με τον σύγχρονο μηδενισμό;

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Μια ρεαλιστική «πολιτική ουτοπία»



του Χρήστου Γιανναρά,

Ο όρος «πολιτική ουτοπία» δηλώνει στόχους πολιτικούς αντικειμενικά ανέφικτους. Mπορεί όμως να δηλώνει και στόχους απλώς υποκειμενικά απροσπέλαστους. Eίναι άλλο πράγμα οι δεδομένοι, φανερά για όλους ανυπέρβλητοι αποκλεισμοί από μεγαλεπήβολες στοχεύσεις, και εντελώς άλλο η υποκειμενική ανικανότητα, απαιδευσία ή ατολμία που αποκλείει τους διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας από ζωτικές σκοποθεσίες.


H διάκριση του ρεαλιστικού από τον ουτοπικό χαρακτήρα μιας πολιτικής στόχευσης, η «αντικειμενική» της εκτίμηση, δεν είναι καθόλου εύκολη – καθόλου συνάρτηση της «γνώμης των πλειόνων»: O ταλαντούχος ηγέτης ενδέχεται να βλέπει δυνατότητες, εκεί που εμείς οι υπόλοιποι βλέπουμε μόνο αποκλεισμούς – όπως ο προικισμένος ζωγράφος βλέπει χρώματα, εκεί που εμείς διακρίνουμε μόνο κλιμακώσεις του γκρίζου. Tυπικό παρακολούθημα της ιστορικής παρακμής του Eλληνισμού σήμερα είναι και η συλλογική, παραλυτική των πάντων ακρισία: η άνοδος σε καίριες ηγετικές θέσεις ακόμα και ανθρώπων με φανερή διανοητική υστέρηση, η ανάθεση καίριων πολιτικών ευθυνών σε εντελώς αδοκίμαστους για το πολιτικό τους ταλέντο «τεχνοκράτες». (Θυμηθείτε: Δημ. Δρούτσας, υπουργός Eξωτερικών!, Γ. Παπακωνσταντίνου και I. Στουρνάρας, «τσάροι» της Oικονομίας!, Πάνος Παναγιωτόπουλος, υπουργός Eθνικής Aμυνας! και πλήθος ανάλογα).

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Ιερώνυμος: Η Ελλάδα θα βγει από το αδιέξοδο


«Μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας μας» και «Ελλάδα έξω από τα σύνορα της Ελλάδος» χαρακτηρίζει την Ομογένεια σε συνέντευξή του στην ημερήσια ομογενειακή εφημερίδα «Εθνικός Κήρυκας» ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, ο οποίος, όπως σημειώνεται, είναι ο πρώτος Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος που επισκέπτεται επίσημα την Ελληνοαμερικανική κοινότητα τα τελευταία πενήντα χρόνια.




Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είναι προσκεκλημένος του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου και θα ξεκινήσει την επίσκεψή του την Τετάρτη 15 Μαΐου από τη Βοστώνη, όπου το Σάββατο στις 18 Μαΐου θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας από τη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού. Την επομένη μέρα το βράδυ, θα μεταβεί στη Νέα Υόρκη.

Σε ερώτηση «πώς τα βγάζετε πέρα οικονομικά» για τη συμβολή της Ελληνικής Εκκλησίας σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες του Ελληνικού λαού, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είπε: «βοηθούν όλοι οι Έλληνες ακόμα και οι πτωχοί, λιγότερο οι πλούσιοι», ενώ επισήμανε και τη βοήθεια της Ομογένειας, λέγοντας «θα πρέπει να αναφερθούμε και στη βοήθεια πολλών ομογενών, της Αμερικής και άλλων χωρών, που συνεισφέρουν μέσω των Ορθοδόξων και άλλων Εκκλησιών».

Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

Ανάσταση: ένα παραμύθι για μεγάλους (;)




Του Κώστα Νούση
Θεολόγου-Φιλολόγου

Διαλεγόμενος με τους γυμνασιόπαιδες – και δι’ αυτών με  τα οικογενειακά τους περιβάλλοντα ως κατ’ εικόνα εκείνων παράγωγα - για το θέμα της Ανάστασης, δεν αποφεύγεις πολλές φορές τη θλιβερά τραγική διαπίστωση πως αυτή δε συνιστά πλέον για τον σύγχρονο άνθρωπο γεγονός πίστης, αλλά μάλλον μύθο (εθνικής προέλευσης και παραδοσιακής κατανάλωσης κυρίως) στην καλύτερη των περιπτώσεων, να μην πω παραμυθάκι που κυκλοφορεί με μια διάθεση θυμηδίας και με κάποια ειρωνικής απόχρωσης ευτραπελία. Όταν, μάλιστα, πληροφορείσαι πως τέτοια και τόση αγνωστικιστική ρευστότητα κυκλοφορεί στις ψυχές ουκ ολίγων παλαιότερων Νεοελλήνων, ανθρώπων πιο «φυσικών» και όμορων εξ επόψεως χρονικής και ψυχοσυνθετικής στις ελληνοχριστιανικές μας ρίζες – διότι, όπως και να το κάνουμε, οι νεότερες γενιές αποτελούν φωτοκόπιες της παγκοσμιοποίησης και προκάτ του εξαμερικανισμένου και γενικότερα του δυτικού τρόπου ζωής – τότε στ’ αλήθεια καταθλίβεσαι. Και αναπόφευκτα σου ’ρχεται στον νου το προφητικό παράπονο του Κυρίου: «πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης» (Λουκ. 18:8);

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Η Μεγάλη Εβδομάδα των μεγάλων ανατροπών


Του Χρήστου Γκουνέλα,
Θεολόγου

  Η Μεγάλη Εβδομάδα  των μεγάλων αθόρυβων ανατροπών έχει ήδη ξεκινήσει.
  Ο Χριστός ανεβασμένος σ’ ένα γαϊδουράκι εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα με το λαό να τον υποδέχεται «μετά βαΐων και κλάδων» φωνάζοντας το «Ωσσανά».
Ο Βασιλιάς των πάντων «επί πώλου όνου».  
  Πόσο όμως ευμετάβολοι είναι οι άνθρωποι και ανατρεπτική η ίδια η ζωή; Σε λίγες μέρες, οι ίδιοι που τώρα λένε το  «Ωσσανά» θα φωνάξουν  μπροστά στον Πιλάτο το «Σταύρωσον Αυτόν».
  Κι όμως, αυτοί δεν είναι μόνο κάποιοι άλλοι παλιά, αλλά και εμείς οι ίδιοι σήμερα…
  Λίγο πριν το Γολγοθά, μια πόρνη πλησιάζει το Χριστό. Αδειάζει όλο το μύρο στα πόδια Του και ενώ τα δάκρυά της ρέουν ασταμάτητα σκουπίζει με τα μαλλιά της τα πόδια του Ιησού. Μεγάλη η μετάνοια της. Η πόρνη δεν είναι μια ανώνυμη… είσαι εσύ…
  Την ίδια ώρα που η πόρνη μετανοεί, ένας μαθητής συμφωνεί με τους παρανόμους την παράδοσή Του. Έζησε το διδάσκαλό Του για τρία χρόνια. Τον άκουσε να μιλάει. Είδε παράλυτους να περπατούν, τυφλούς να βλέπουν…τίποτα όμως απ’ αυτά δεν τον σταμάτησε. Ο μαθητής πήρε ήδη την απόφασή του και με φίλημα προδίδει το Διδάσκαλο. Αυτός ο μαθητής δεν είναι ο Ιούδας…είσαι εσύ...
  Ο Χρίστος σύρεται σε δίκη παρωδία μπροστά στη θρησκευτική και πολιτική εξουσία. Κάποιος νίβει τα χέρια του για το αίμα Τούτου. Αυτός δεν είναι ο Πιλάτος…είσαι εσύ…
  Την ώρα των ανακρίσεων, κι άλλος μαθητής, αυτός που είχε υποσχεθεί στο Διδάσκαλο ότι θα είναι πάντα κοντά Του, είναι ο ίδιος τώρα που Τον απαρνείται τρεις φορές και όταν ανοίγουν τα μάτια της ψυχής του τότε κλαίει πικρά για αυτήν του την άρνηση. Αυτός δεν είναι ο Πέτρος, αλλά και πάλι είσαι εσύ…
  Έφθασε η συγκλονιστική ώρα του Σταυρού. Κοντά Του είναι ένας μαθητής. Μόνο ένας…
  Πλησιάζει η ώρα του τέλους…Ανάμεσα σε δυο ληστές. Ο ένας Τον επιτιμά γιατί δεν τους σώζει. Ο άλλος πιστεύει ότι Εκείνος, ο Σταυρωμένος, είναι ο Θεός!
  Πώς είναι  δυνατόν ο παντοδύναμος Θεός να σταυρώνεται ως κακούργος από τους ανθρώπους; Πού είναι η Δικαιοσύνη Του; Γιατί αν είναι Υιός Του, όπως λέει, δεν τον σώζει παρά μόνο τον αφήνει  αδίκως να πονάει;
   Κοίταξέ Τον πάνω στο Σταυρό…Τον πιστεύεις; Δεν είναι ο Θεός. Είσαι εσύ!
   Στρέψε και το βλέμμα σου δεξιά Του και αριστερά Του δεν είναι ληστές· είσαι και πάλι εσύ!
-«Νερό…», «διψώ…»
-«Να, το ξίδι… πιες»
-«Τετέλεσται…».
  Ο Θεός νεκρός στον Άδη. Ο Θεός με έναν μετανοημένο ληστή στον Παράδεισο. Εξέλιπαν οι…ενάρετοι; Μα τόσο αγάπησε έναν ληστή;
Σιγή…
  Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ζητά το άψυχο σώμα του ξένου:
- «Δός μοι τούτον τον ξένον» .
  Να κι ένα γνώριμο πρόσωπο πλάι στον… ξένο. Ήταν πάντα κοντά Του. Είναι η μάνα Του. Είναι η κάθε μάνα. «Ω γλυκύ μου έαρ».
  Ο ξένος αυτός, που κείτεται άψυχος δεν είναι και τόσο…ξένος. Είσαι εσύ.
  Μετά τις ανατροπές ησυχία…Βουβός πόνος για έναν ξένο.
  Θα κρατήσει το λόγο Του; «Θα ανοικοδομήσει το ναό»  σε τρεις μέρες;
  Ο Σταυρωμένος Θεός θα μείνει στο μνήμα; Θα τον κρατήσει ο λίθος και οι Ρωμαίοι Στρατιώτες;
  Ποιός είναι Εκείνος ο… κηπουρός; Σαν ξένος και σαν φίλος μοιάζει… «Να τον αγγίξω να δω;». «Είναι Εκείνος;». «Φλέγεται η ψυχή μου…». «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου…».
«Χριστός Ανέστη». Δεν είναι ξένος, είσαι εσύ…


Χ.Γ.

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

"Ώρες", Η κορυφαία συναυλία των ημερών του Θείου Πάθους στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών



Με χαρά, φίλες και φίλοι του Ιστολογίου μας, λάβαμε από τη φίλη και καταξιωμένη καλλιτέχνιδα Νεκταρία Καραντζή την παρακάτω ανακοίνωση που αναρτούμε.
Σ' αυτή τη Συναυλία ο Βασίλης ο Τσαμπρόπουλος συναντιέται μουσικά με τη Νεκταρία και συμπράττουν στο έργο: "Ώρες", εκπροσωπώντας ο Βασίλης τη Δυτικότροπη Μουσική και η Νεκταρία την Ανατολική - Βυζαντινή Μουσική.
Το αποτέλεσμα αυτής της σύμπραξης είναι βέβαιο ότι θα αγγίξει βαθιά όσους και όσες μπορέσουν να παρακολουθήσουν αυτή τη διαφορετική Συναυλία.
Να ευχηθούμε και στους δυο καταξιωμένους καλλιτέχνες υγεία, δύναμη και κάθε επιτυχία στη Συναυλία που θα δώσουν και σε ό,τι άλλο έργο ακολουθήσει.
Χ.Γ.

Ακολουθεί η Ανακοίνωση:

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Ο κοινοτικός συνεργατισμός και ο Κ.Καραβίδας






Σπύρος Κουτρούλης 
Τι σταμάτησε αυτά τα κινήματα ψυχής που αξιώθηκε
κι έφτασαν ως τις κοινότητες; Ποιος καπάκωσε
μια τέτοιου είδους αρετή, που μπορούσε μια μέρα
να μας οδηγήσει σ’ ένα ιδιότυπο, κομμένο στα μέτρα της χώρας πολίτευμα; Όπου κοινοτικό
αίσθημα να συμπίπτει με κείνο των αρίστων; Τι
έγινε η φύση που μαντεύουμε αλλά δεν τη
βλέπουμε; Ο αέρας που ακούμε αλλά δεν τον εισπνέουμε;
Ο. Ελύτης[1]
Η κοινότητα δεν υπήρξε μια συσσωμάτωση αδιάφορη για το μάτι των ερευνητών. Από νωρίς διαπιστώθηκε, ότι η εξέταση της θα έθετε κρίσιμα προβλήματα και θα αποκάλυπτε ουσιώδεις πτυχές της νέας ελληνικότητας.
Σε πολλές περιπτώσεις θεωρήθηκε ως δημοσιονομικός θεσμός της τουρκοκρατίας, ενώ σε άλλες προσδιορίστηκε η γενεαλογία της στο αρχαίο άστυ και σε σταθερούς γεωοικονομικούς παράγοντες. Δείγμα των ποικίλλων απόψεων που διατυπώθηκαν είναι και η σύνδεση της με την οργάνωση της οικονομικής ζωής κατά την εποχή του Βυζαντίου. Επιπροσθέτως υποστηρίχθηκε ότι η κοινότητα αποτέλεσε μορφή κοινωνικής οργάνωσης, που άνθισε στα Βαλκάνια υπό διάφορες μορφές και γενικότερα στην ορθόδοξη ανατολή (Ρωσία, παρευξείνιες χώρες). Φαίνεται να υπάρχει μια γενική συμφωνία, ότι η σημασία της κοινότητας αρχίζει να υποχωρεί αμέσως μετά τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους και το τέλος της κυβερνήσεως Καποδίστρια. Στα πλαίσια μιας απαισιόδοξης ερμηνείας, η κοινότητα δεν έχει πλέον θέση σε μια διαρκώς εκτεχνικευμένη κοινωνία και αναγκαστικά θα ακολουθήσει την μοίρα του διαρκώς συρρικνούμενου γεωργικού τομέα. Αντίθετα, κατά άλλες εκτιμήσεις, τα σύγχρονα πληροφοριακά δίκτυα και η αλματώδης ανάπτυξη των μέσων συγκοινωνίας, ευνοούν την αποκεντρωμένη οργάνωση του πολιτικού και κοινωνικού βίου.
Ο Κωνσταντίνος Καραβίδας ερεύνησε ενδελεχώς την νεοελληνική κοινότητα. Η σκέψη του μετατοπίστηκε απο μια εξαντλητική και επιτυχή συλλογή πρωτογενούς υλικού στην ανάδειξη της κοινότητας σε μια «πραγματική ουτοπία» προορισμένη να συγκρουστεί στο χώρο της ιδεολογίας με άλλες «πραγματικές ουτοπίες». Ο Καραβίδας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κοινότητα όχι μόνο υπήρξε, αλλά διεκπεραίωνε λειτουργίες διοικητικές και παραγωγικές. Γηγενήςαντικαπιταλιστικός θεσμός, δημιούργημα εν πολλοίς γεωοικονομικών παραγόντων, είναι αναγκαία σε κάθε στάδιο της τεχνικής εξέλιξης και κλειδί για την κατανόηση του νεοελληνισμού.
Ο Κ. Καραβίδας βρίσκει έναν αναπάντεχο σύμμαχο σε ορισμένα κείμενα του Κ. Μαρξ, τα οποία ξεφεύγουν από τον νομοτελειακό εξελικτισμό που διακρίνει τον βασικό πυρήνα της σκέψης του.

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Oικονομία χωρίς «οίκο», χωρίς «νομή»




Του Χρήστου Γιανναρά,

«Αυτό που εξιστορώ είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων. Περιγράφω το ερχόμενο, το αναπότρεπτα ερχόμενο: την ανάδυση του μηδενισμού. Aυτή την ιστορία μπορούμε από τώρα κιόλας να την αφηγηθούμε, γιατί είναι από τώρα ενεργούμενη αναγκαιότητα. Eίναι το μέλλον που το σημαίνουν χίλια σημάδια, είναι το προδιαγεγραμμένο που αυτοδηλώνεται παντού, η μουσική που θα ηχήσει και που γι’ αυτήν όλες οι ακοές είναι κιόλας στο έπακρο οξυμμένες... O μηδενισμός έφτασε στο κατώφλι: από πού μας έρχεται αυτός ο πιο ανοίκειος από κάθε επισκέπτη;.. Tι σημαίνει μηδενισμός; Σημαίνει ότι οι υπέρτατες αξίες έχουν χάσει κάθε αξία. Mας λείπει ο στόχος, λείπει η απάντηση στο “Γιατί”».

Aυτά ο Nίτσε, το 1887. Mε συμπληρωμένον σήμερα τον ένα από τους δύο αιώνες της πρόβλεψής του. Kαι επαληθευμένη μέχρι κεραίας την πρόβλεψη. H οργάνωση και οι πρακτικές του ανθρώπινου βίου, σε πλανητική κλίμακα – ο «τρόπος» της οικονομίας, ο «τρόπος» της πολιτικής, τα κίνητρα της όποιας παραγωγής, η μαρτυρία της Tέχνης, οι στόχοι της επιστήμης, οι επιδιώξεις της παιδείας, η ωφελιμοθηρία της θρησκείας – όλα, μα όλα, μηδενισμός. Δηλαδή: ερχόμαστε από το πουθενά και πάμε στο τίποτα. Oχι μόνο απάντηση δεν υπάρχει, αλλά ούτε και ερώτημα «γιατί υπάρχουμε» δεν μαρτυρείται πειστικά ούτε και «στόχος» της ύπαρξής μας – έχει μηδενιστεί κάθε «νόημα».

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

G. Agamben: Η αντεπίθεση της λατινικής Αυτοκρατορίας





Giorgio Agamben

Στα 1947, ο Αlexandre Kojève, ένας φιλόσοφος που διατελούσε υψηλόβαθμος υπάλληλος του Γαλλικού Κράτους, εκδίδει ένα δοκίμιο υπό τον τίτλο: "η Λατινική Αυτοκρατορία". Αυτό το δοκίμιο είναι τόσο επίκαιρο, ώστε θα ήταν ενδιαφέρον να επιστρέψουμε σε μία ανάγνωσή του.
Με μοναδική διαίσθηση, ο Kojève υποστηρίζει χωρίς συστολή, πως η Γερμανία θα καταστεί εντός ολίγου χρόνου η κυρίαρχη οικονομική ευρωπαϊκή δύναμη, γεγονός που θα οδηγήσει την Γαλλία σε μία τροχιά δευτερεύουσας δυνάμεως μες τους κόλπους της δυτικής Ευρώπης. Ο Kojève έβλεπε με διαύγεια το τέλος των Κρατών – εθνών, που μέχρι εκείνο το σημείο είχαν καθορίσει την ιστορία της Ευρώπης: ακριβώς όπως και το μοντέρνο Κράτος, ανταποκρινόταν στην παρακμή των φεουδαρχικών πολιτικών σχηματισμών και στην ανάδυση των εθνικών Κρατών, ομοίως και τα Κράτη- έθνη όφειλαν να παραχωρήσουν μοιραία το βήμα σε πολιτικά μορφώματα, που υπερέβαιναν τα εθνικά σύνορα και περιγράφονταν με τον όρο ΄΄αυτοκρατορίες΄΄. Στην βάση αυτών των αυτοκρατοριών δεν ήταν δυνατόν να βρίσκεται, σύμφωνα με τον Kojève, μία ενότητα αφηρημένη, αδιάφορη για τους πραγματικούς δεσμούς του πολιτισμού, της γλώσσας, του τρόπου ζωής και της θρησκείας: οι αυτοκρατορίες- εκείνες που έχουμε ενώπιόν μας, επί του προκειμένου η αγγλο-σαξονική αυτοκρατορία ( Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Αγγλία) ή η σοβιετική Αυτοκρατορία- θα όφειλαν να είναι διεθνικές πολιτικές ενότητες, διαμορφωμένες ωστόσο από συγγενή έθνη.

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Μια ορθόδοξη θεολογική τοποθέτηση της Μητρόπολης Πειραιώς δια της εκκλησιολογικής αρωγής σύγχρονων ηγιασμένων γερόντων




Του Κώστα Νούση, Θεολόγου - Φιλολόγου,

Συνεχίζει να μας εκπλήσσει ευχάριστα ο Μητροπολίτης Πειραιώς και οι περί αυτόν με την πρόσφατη απάντηση στον (καθηρημένο) ιερομόναχο π. Ευθύμιο Τρικαμηνά. Δεν θα μπορούσα να μην το υπογραμμίσω, αν και ο υπογράφων το παρόν υπέστη κατάφωρη αδικία και ανοίκεια επίθεση εκ μέρους του εν λόγω Μητροπολίτη και των συντακτών (της ως άνω απάντησης) του Γραφείου επί Αιρέσεων της παράκτιας Μητρόπολης, όπως θα αποδειχθεί αμέσως παρακάτω με το εκπορευόμενο από το κείμενό τους πνεύμα μεταστροφής.[1]
Θα ήθελα ευθύς εξαρχής να επισημάνω πως η σύνολη απάντησή τους στις επικρίσεις που δέχτηκαν εκ μέρους του ιερομονάχου πάνω στο θέμα της αποτείχισης είναι αρκετά νηφάλια και θεολογικώς εμπεριστατωμένη, χωρίς ακρότητες και βιαιότητες στο ήθος, στο ύφος και στο περιεχόμενο, κάτι που οφείλω να υπομνήσω πως δεν απεφεύχθη στη δική μου περίπτωση. Και εκ των υστέρων νυν αποδεικνύεται τούτο εν τοις πράγμασι, εφόσον η πεμπτουσία της αντίκρουσης της επίθεσης από την πλευρά του π. Ευθυμίου στηρίχθηκε πάνω στη βάση δύο επιχειρηματικών αξόνων, στους οποίους επιμένει εδώ και καιρό η εμή ελαχιστότης: στο συνοδικό σύστημα και στην ορθόδοξη εκκλησιολογία, όπως αυτή απορρέει μέσα από τα έργα και τα λόγια σύγχρονων ηγιασμένων γερόντων που εκόσμησαν το στερέωμα της Ορθοδοξίας τα τελευταία χρόνια.

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Σημεία και…θαύματα




Του Χρήστου Γκουνέλα,

 Με…έκπληξη βλέπουμε από καιρού εις καιρόν να κυκλοφορούν και μέσω διαδικτύου πλεον ενεργούμενα θαύματα και μάλιστα και κάποιες φορές κατά παραγγελίαν  και μπροστά στην κάμερα.
Ο σκοπός της προβολής αυτών των θαυμάτων σύμφωνα με αυτούς που τα…διαφημίζουν είναι να πιστέψουν ή να στεριωθούν στην πίστη οι άνθρωποι. Τι πίστη όμως είναι αυτή η οποία ζητά αποδείξεις ή της αποδεικνύουμε το θαύμα;
Η πίστη είναι απαύγασμα ελευθερίας και βεβαίως αν δώσεις απόδειξη στην πίστη τότε αυτή παύει να είναι ελεύθερη και «λογικοποιείται».
Ο Χριστός όσες φορές προκλήθηκε για να κάνει θαύμα μόνο και μόνο για να πεισθούν οι άνθρωποι δεν το έκανε ποτέ (Ματθ. 4,1-11).
Το θαύμα είναι ενταγμένο στην ανθρώπινη ιστορία, δεν έρχεται να καταλύσει τους φυσικούς νόμους, αλλά ίσα-ίσα αποκαθιστά τη φυσικότητα των νόμων μέσα στη σχέση όντος και μη όντος. Γι’ αυτούς τους λόγους άλλωστε στην Καινή Διαθήκη ονομάζονται «σημεία» και όχι θαύματα.

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Συνέντευξη του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Ιστολόγιό μας


Θανάσης Παπακωνσταντίνου

«Η τέχνη είναι για να σε κάνει να θυμάσαι»

 Συνέντευξη στο Χρήστο Γκουνέλα Θεολόγο-Μουσικό,

Χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς δημιουργούς και στιχουργούς των τελευταίων χρόνων (είκοσι χρόνια στη δισκογραφία), και μάλιστα και από τα χείλη του Εθνικού μας Νιόνιου, του Διονύση Σαββόπουλου.
Η αγάπη του κόσμου γεμίζει τους χώρους των Συναυλιών του για να ακούσουν τα τραγούδια του. Μικροί, μεγάλοι ακούς να τον αποκαλούν με το μικρό του όνομα: «Θανάση». Απλός, άμεσος και με σοβαρή άποψη κερδίζει αμέσως τους συνομιλητές του, όπως κέρδισε και εμάς. Ό,τι και να πούμε, ό,τι και να γράψουμε ορίζοντας τον άνθρωπο, πιστεύουμε ότι τον περιορίζουμε.
Έχουμε τη χαρά και τη  μεγάλη τιμή να συνομιλούμε με το Θανάση Παπακωνσταντίνου σε μια συνέντευξη που ευγενώς μας παραχώρησε λίγο πριν τη Συναυλία στην Κρανιά στις 8 Μαρτίου 2013  και τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για αυτή τη συνέντευξη. Να πούμε βεβαίως ότι η αξέχαστη Συναυλία που αφιλοκερδώς έδωσε ο Θανάσης έγινε και με σκοπό την ενίσχυση του Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου της Κρανιάς. Ρωτήσαμε λοιπόν το Θανάση για τις δημιουργίες του, τις εμπνεύσεις του,  την Τέχνη, την κρίση που ζούμε, τη ζωή και το θάνατο και άλλα ακόμη.
-Θανάση καλώς ήρθες στο χωριό του πατέρα σου, την Κρανιά.
-Καλώς σας βρήκα.

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Ο Umberto Eco γράφει για το «ψέμα των παρελάσεων» Ένα επίκαιρο κείμενο


Umberto Eco

«… Τι είναι μια στρατιωτική παρέλαση; Μια παράσταση κατά την οποία από τη μια μεριά προσφέρεται (στο ντόπιο κοινό) ένα θέαμα αντρών με ωραίες στολές, κρόσια, γαλόνια, σημαίες, τυμπανοκρουσίες, σαλπίσματα και χορογραφικά σχεδιασμένους βηματισμούς, αλλά από την άλλη προσφέρεται σε όλους, περιλαμβανομένων και των ξένων παρατηρητών, μια πληροφόρηση σχετικά με τη δύναμη και την αποτελεσματικότητα του στρατού της χώρας...

»… Εδώ όμως γεννιέται μια αντίφαση ανάμεσα στην τελετή και τη μυθολογία της στρατιωτικής παρέλασης. Γιατί η παρέλαση έχει την τάση να δίνει απαγορευμένες πληροφορίες τη στιγμή που οποιοσδήποτε πολίτης θα έδινε σε τρίτους (με γράμμα, με μήνυμα κλεισμένο σε μπουκάλι,….) πληροφορίες σχετικά με τη σύσταση των ενόπλων δυνάμεων (πόσα μαχητικά αεροπλάνα, πόσοι πύραυλοι, πόσα μεταγωγικά) θα δικαζόταν αμέσως για κατασκοπία, κι αυτό ισχύει για όλες τις χώρες.

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Έπραξε ορθά ή όχι ο Πατριάρχης επισκεπτόμενος τον νέο Πάπα;



Του Κώστα Νούση, Θεολόγου - Φιλολόγου

Το θέμα δεν είναι καθόλου απλό, μα ούτε και τόσο περίπλοκο. Σπάει τη μακραίωνη παράδοση ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης και πατήρ των απανταχού Ορθοδόξων και επισκέπτεται τον νεοεκλεγέντα Ποντίφικα Φραγκίσκο σε μια κίνηση άκρως σημειολογική. Αυτόκλητος σχεδόν απεφάσισε να ξεπεράσει το γράμμα ενός άγραφου νόμου που συντάχθηκε μέσα στην κακοήθεια της ιστορίας και από το μίσος του διαβόλου για την Εκκλησία του Χριστού.
            Η κίνηση τούτη ήταν μια ενέργεια «καθόδου», ένα βήμα ταπείνωσης, μια μορφή κένωσης. Ο έχων τα πνευματικά σκήπτρα της Εκκλησίας – η οποία διαφυλάσσει μαζί με την ιστορική διαδοχή των Αποστόλων και την αρχέγονη χριστιανική διδαχή και παράδοση, μιας Εκκλησίας που ταυτίζεται όνομα και πράγμα με τη μια Εκκλησία του Κυρίου, που ακούει στην κλητική, όσο και ουσιαστική, προσφώνηση της Ορθοδοξίας - κενώνει εαυτόν και τους συν αυτώ άπαντας σε μια πράξη και κλήση αγαπητικής αλληλοπεριχώρησης.

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Υποκρισίας το ανάγνωσμα...


 Του Χρήστου Γκουνέλα
 Θεολόγου

 Πριν λίγες μέρες παρακολουθήσαμε από τα πάσης φύσεως Μέσα Ενημέρωσης  την ενθρόνιση του νέου Πάπα. Τονίσθηκε ιδιαίτερα ότι θα είναι ο Πάπας των φτωχών, ότι ταξιδεύει και με...αστικό και ότι από 'δω και πέρα θα λέγεται Φραγκίσκος, με τη συνεπακόλουθη σημειολογία αυτού του ονόματος, αφού το είχε ο Φραγκίσκος της Ασίζης, προστάτης εν ζωή φτωχών και αρρώστων.
Πάντως προσωπικά όταν άκουσα όλα αυτά, μια λέξη μου ήρθε πρώτη στο μυαλό: υποκρισία. Ένα σωρό επικοινωνιακά τεχνάσματα για να καταφανεί το καινούργιο. Μέχρι και το Ευαγγέλιο στην τελετή της ενθρόνισης διαβάσθηκε στα Ελληνικά γιατί λέει ότι ο νέος Πάπας προσβλέπει σε μια νέα βάση των σχέσεων της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Οι ανησυχίες Juncker για πόλεμο στην Ευρώπη



Zan Klod Juncker

Γιώργος Πρεβελάκης

 "Όποιος θεωρεί ότι το αιώνιο ζήτημα ειρήνης και πολέμου στην Ευρώπη έχει οριστικά αποκοιμηθεί, ενδέχεται να διαπράττει ένα μνημειώδες λάθος".  Jean-Claude Juncker

Στην συνέντευξή του στο Spiegel, ο Jean-Claude Juncker τοποθετεί την κρίση στην πραγματική της βάση, την γεωπολιτική. Eπιμένει στην ομοιότητα των συνθηκών τις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με τις σημερινές. Επισημαίνει ότι και τότε όλοι απέκλειαν τον πόλεμο, με επιχείρημα την αλληλοδιείσδυση των ευρωπαϊκών οικονομιών. Υπενθυμίζει ότι η ευρωπαϊκή οικοδόμηση είχε γεωπολιτικό στόχο: την εξασφάλιση της ειρήνης. Υπερβαίνοντας τον τεχνοκρατικό λόγο, ο τέως Πρόεδρος του κατ'εξοχήν οικονομικού οργάνου της Ευρώπης, του Eurogroup, υποδεικνύει την οδό για να κατανοηθεί η λογική του τρέχοντος ευρωπαϊκού οικονομικού παραλογισμού.

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

SAN MICHELE: Η ταινία και το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου


Το Φεβρουάριο του 2011 κυκλοφόρησε ο δίσκος του Θανάση Παπακωνσταντίνου με τον τίτλο " Ο ελάχιστος εαυτός"  όπου ανάμεσα στα δώδεκα θαυμάσια τραγούδια του δίσκου αυτού είναι και το τραγούδι San Michele το οποίο γράφτηκε με αφορμή την ταινία των αδερφών Taviani "SAN MICHELE AVENA UN GALLO".
Παραθέτουμε στη συνέχεια το συγκεκριμένο συγκλονιστικό τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου και την υπόθεση της ταινίας.

"San Michele"

SAN MICHELE AVEVA UN GALLO (1972)

Ένα χρόνο πριν το Allonsanfan που για πολλούς αποτελεί το αριστούργημα των δύο σκηνοθετών, οι Taviani παρέδιδαν ένα σφιχτοδεμένο στοχασμό πάνω στο είδος και την σημασία της πολιτικής στράτευσης. Το δίπολο στο οποίο προβληματίζονται είναι η αναρχική - ένοπλη επαναστατική δράση από την μία πλευρά, και η μαρξιστική παιδεία – ιδεολογία από την άλλη. Δομικά η ταινία είναι εμφανώς χωρισμένη σε τρία μέρη τα οποία αν και συγκεντρωμένα στο χώρο (το χωριό, ένα κελλί και η βάρκα αντίστοιχα), εκτείνονται χρονικά σε ένα διάστημα δέκα ετών. Αφορμή για την ταινία αποτέλεσε, κατά πάσα πιθανότητα, η «ευρωκομμουνιστική» πολιτική που άρχισε να υιοθετεί το 1971 το Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου μέλη ήταν ο Paolo και ο Vittorio.

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου για το σχέδιο "Αθηνά"

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΛΑΪΚΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΤΑ ΤΕΙ ΑΡΤΑΣ

  Οι περισσότεροι πολιτικοί που έχουν περάσει από τη χώρα μας-και την έχουν καταστρέψει- είναι, σε μεγάλο βαθμό, απολίτιστοι. Αποξηραμένοι τεχνοκράτες, κομπιναδόροι και ψεύτες. Επειδή η παιδεία και ο πολιτισμός δουλεύουν βαθειά και μακροπρόθεσμα, ποτέ δεν ήταν στις προτεραιότητες αυτών που μας κυβερνούν. Θέλουν να δείχνουν άμεσα ότι παράγουν έργο, μπας και ξεγελάσουν τους ιθαγενείς για να τους ξαναψηφίσουν. Και επίσης, δεν τους συμφέρει να επενδύσουν σ΄αυτούς τους δύο πυλώνες της κοινωνικής ζωής γιατί ένα λαό με παιδεία και ακμαίο πολιτισμό, πολύ πιo δύσκολα μπορούν να τον καθυποτάξουν. Είναι λοιπόν προφανές αυτό που γίνεται σήμερα. Η συμμαχία διεφθαρμένων πολιτικών και αδηφάγου χρηματοπιστωτικού συστήματος, στην προσπάθειά της να επιβιώσει, τα πρώτα που εγκαταλείπει είναι η παιδεία και ο πολιτισμός.
  Το τμήμα λαϊκής και παραδοσιακής μουσικής των ΤΕΙ Άρτας καλύπτει και τις δύο σπουδαίες ανθρώπινες κατακτήσεις. Εκπαιδεύει στον πολιτισμό. Και δεν είναι λόγια του αέρα αυτά που λέω. Το λέω με βεβαιότητα γιατί γνωρίζω εξαιρετικούς μουσικούς, που είναι καθηγητές της σχολής-με μερικούς από αυτούς είμαι χρόνια συνεργάτης-αλλά και αποφοιτήσαντες που είναι άξιοι συνεχιστές της μουσικής μας παράδοσης. Αυτή η παράδοση είναι από τα λίγα πράγματα που με κάνουν να νοιώθω τυχερός που ζω σ’ αυτό τον τόπο. Και αισιόδοξο, ότι στο τέλος η τέχνη θα κερδίσει. Ένα κλαρίνο που φέρνει δάκρυα στα μάτια, μπορεί να κάνει σκόνη όλα τα σούργελα της βουλής. Και να οδηγήσει την οργή που νοιώθουμε, όχι στη φασιστική σχιζοφρένεια αλλά στο στοχασμό και στην αλληλεγγύη.
  Αγαπητοί καθηγητές και σπουδαστές, ακόμα κι αν κάνουν το ατόπημα και κλείσουν το τμήμα, οδηγώντας κάποιους από σας ως και στην απόγνωση, χρησιμοποιήστε την αρχέγονη φλόγα της μουσικής κι ανάψτε μια φωτιά στη μέση, να ‘ρθουν να ζεστάνουν τα χέρια τους οι παγωμένοι.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου


Πηγή: facebook thanasis papakonstantinou

Κυριακή, 10 Μαρτίου 2013

Η Παραβολή της Τελικής Κρίσης



Του Χρήστου Γκουνέλα

Βρισκόμαστε ήδη στην τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, και βαίνουμε ολοταχώς προς τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, την πιο πένθιμη περίοδο του Εκκλησιαστικού έτους, αλλά και περίοδο χαρμολύπης ταυτόχρονα.  Λύπη για τη φθορά που κυριαρχεί  στον κτιστό κόσμο. Χαρά για την Ανάσταση του Χριστού, που γνωρίζουμε ότι ακολουθεί στο τέλος της Σαρακοστής.

Αυτόν τον καιρό περνάει δύσκολα και ο Ελληνισμός περιμένοντας τη δική του Ανάσταση, που πρώτα απ’ όλα είναι ανάγκη  να είναι πνευματική, και μετά να κατακλύσει όλο του το είναι. "Νύν πάντα πεπλήρωται φωτός ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια", όπως λέει ο υμνωδός στον Κανόνα της Αναστάσεως το βράδυ της Λαμπρής.

Πολλές φορές στη ροή της ιστορίας οι ελπίδες των ανθρώπων διαψεύσθηκαν, ακόμα και όταν εναποτέθηκαν σε "σωτήρες". 

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Τελικά η Μητέρα Τερέζα δεν ήταν και τόσο...αγία;




Για αμφιλεγόμενες μεθόδους θεραπείας, αμφισβητούμενες πολιτικές επαφές και ύποπτες οικονομικές συναλλαγές της Μαρίας Τερέζας κάνουν λόγο δύο ερευνητές από τα Πανεπιστήμια του Μόντρεαλ και της Οτάβα.
Αφού ανέλυσαν περίπου τριακόσια ντοκουμέντα σχετικά με τη ζωή της Μητέρας Τερέζας, στην έρευνά τους, η οποία δημοσιεύεται στο Journal of Studies in Religion/Sciences, οι δύο ερευνητές Δρ Σερζ Λαριβί και Δρ Ζεβενί Σενάρ υποστηρίζουν ότι ανακάλυψαν λεπτομέρειες που εκθέτουν την αλβανικής καταγωγής καθολική μοναχή, η οποία μετά το θάνατό της το 1997 οσιοποιήθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β'.

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Νέα για τη Συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στην Κρανέα Ελασσόνας


  Φίλες και φίλοι, πλησιάζει η ημέρα όπου ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου θα δώσει μια μοναδική, αξέχαστη Συναυλία, στον τόπο καταγωγής της οικογένειάς του, την Κρανέα Ελασσόνας.
 Προσκεκλημένος από το Μορφωτικό Σύλλογο της Κρανέας (ΜΕΣΚΕ) ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου θα τιμήσει τον τόπο καταγωγής του και όλοι εμείς θα τιμήσουμε το μεγάλο αυτόν δημιουργό δίνοντας "το παρών" στη Συναυλία και τραγουδώντας μαζί του τα τραγούδια του.

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Πολιτική Συμμαχία με το Θεό ή με το διάβολο;


Του Χρήστου Γκουνέλα,

«Η δεξιά ιδεολογία, θεωρητικά τουλάχιστον, σέβεται το Θεό, ενώ η αριστερή ιδεολογία εχθρεύεται το Θεό! Ο κ. Τσίπρας άλλωστε δεν το έκρυψε: Θα πάει και με το Διάβολο, μας είπε πρόσφατα! Σας ερωτώ λοιπόν: Προσεγγίζοντας εσείς μεν τον ΣΥΡΙΖΑ, οι δε του ΣΥΡΙΖΑ τον Διάβολο, σε τίνος τα χωράφια έχετε προσεγγίσει; Οπωσδήποτε όχι του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού! Αδελφοί μου εν Χριστώ, συνέλθετε! Τις κοινωνία Χριστού προς Βελίαρ; Με σεβασμό προς το πρόσωπό Σας, σας παραπέμπω στα λόγια του Απ. Παύλου: “Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις! Τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ; ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου;” (Β΄Κορινθ. 6, 14-15). Σκεφθήτε το’!Γράφοντας όλα αυτά ενδεχομένως να ισχυρισθείτε, ότι ανήκω στη Χρυσή Αυγή. Σας δηλώνω ευθαρσώς και δημοσίως: ΟΧΙ, ΔΕΝ ΑΝΗΚΩ! Είμαι Α-πολίτικος! Είμαι Α-κομμάτιστος! Ανήκω στην Εκκλησία μας ολόκληρος και ολοκληρωτικά! Όποιος σέβεται την Εκκλησία, τον δέχομαι, τον αγαπώ, τον προστατεύω! Όποιος όμως μάχεται και αντιμάχεται την Εκκλησία τον τοποθετώ απέναντί μου, όποιος κι αν είναι, όπου κι αν ανήκει! Στη Δεξιά, στο Κέντρο, στην Αριστερά, στην Άκρα Αριστερά!».
Αυτά έγραψε στο blog του ο Σεβασμιότατος Καλαβρύτων Αμβρόσιος.
 Η μακραίωνη βέβαια ιστορία της αλληλεπίδρασης Χριστιανισμού και Πολιτικής δεν δικαιώνει καθόλου τα όσα λέει ο Σεβασμιότατος - με όλο το σεβασμό στο πρόσωπο του Σεβασμιότατου.
  Το κήρυγμα του Χριστιανισμού κακοποιήθηκε σφόδρα από τον εκάστοτε "Καίσαρα" τις περισσότερες φορές  και μάλιστα με τις...ευλογίες ή την ανοχή του κλήρου!
  Το όνομα του Θεού ενεπλάκη πάμπολλες φορές ιστορικά είτε στα "χείλη" της Δεξιάς Ιδεολογίας ως δήθεν κατάφαση Του και προστασία Του (!!!)  είτε στα "χείλη"  της Αριστερής Ιδεολογίας ως άρνηση της ύπαρξης Του και φυλάκιση της ανθρώπινης συνείδησης ("Όπιο του λαού").
  Μην ξεχνάμε ότι έγιναν πολλά εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία και από πλευράς της μιας Ιδεολογίας και από πλευράς της άλλης, βάζοντας βεβαίως και το Θεό μέσα στα ανοσιουργήματα που διέπραξαν. 
  Αποκορύφωμα υπήρξε η Χιτλερική Θηριωδία που θεμελίωσε και θεολογικά(!)- και με την "ευλογία" ή τη σιωπή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας - το Ολοκαύτωμα μυριάδων Εβραίων διακηρύσσοντας ότι: "Οι Εβραίοι σταύρωσαν το Χριστό γι' αυτό και δίκαια παθαίνουν ό,τι παθαίνουν από τα Χιτλερικά στρατεύματα".
  Να αναφέρουμε και το δικό μας παράδειγμα στην Ελλάδα, που κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών χρησιμοποιήθηκε και πάλι βάναυσα το όνομα του Θεού ("θεωρητικά" που λέει ο Σεβασμιότατος) - με ελάχιστες φωτεινές αντιρρήσεις από μεριάς του κλήρου (Αυγουστίνος Καντιώτης, π.Γεώργιος Πηρουνάκης και λίγων ακόμα) - υπηρετώντας την ανόσια και ανούσια ιδεολογία της Χουντικής Κυβέρνησης.  
  Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη το σιγοντάρισμα καμιάς Ιδεολογίας Ακροδεξιάς ή Δεξιάς και ούτε τη σκιάζει η φοβέρα καμιάς Αριστερής Ιδεολογίας. 
  Άλλωστε, αν ήταν έτσι, τα τριακόσια χρόνια των διωγμών του Καίσαρα θα είχαν διαλύσει την Εκκλησία, που όχι μόνο αυτό δεν έγινε ,αλλά δυνάμωσε μέσα από τους σκληρούς διωγμούς γεννώντας νέφη μαρτύρων. 
 Αυτή είναι η φύση της Εκκλησίας: Σταυρική, για να μπορέσει μετά ν' αναστηθεί...
Η Εκκλησία δε φοβάται και περιμένει στο περιθώριο το σιγοντάρισμα των ανθρώπινων ιδεολογιών, αλλά βγαίνει μπροστά και λέει και πράττει την αλήθεια.
 Η υποκρισία και το νίψιμο των χειρών που χαρακτηρίζουν ενίοτε την Πολιτική δεν θα πρέπει να γίνονται ανεκτά από την Εκκλησία ακόμη κι αν φαίνεται ότι είναι υπέρ της.
Άλλωστε, "ει ο Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών", και αυτό πρέπει να το πιστέψει πρώτα η Εκκλησία για να το πιστέψει κατόπιν και ο κάθε Καίσαρας. 

Χ.Γ.

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Παύλου Λάλου για την Πηνελόπη Δέλτα

Κάντε "κλίκ" για μεγέθυνση

 Η Δημοσίευση είναι από το Περιοδικό που εκδίδει ο ίδιος ο Δημοσιογράφος Παύλος Λάλος : "Αντι.δωρο Περραιβίας".
Ευχαριστούμε θερμά το φίλο Παύλο Λάλο για την άδεια δημοσίευσης του άρθρου.