Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Ο θάνατος του Νεογέννητου


Του Χρήστου Γκουνέλα,
Θεολόγου


     Ποτέ δεν αγκαλιάστηκε ο θάνατος τόσο από τη ζωή όσο με τη γέννηση του Θεανθρώπου. Οσμή θανάτου είχε η ανθρώπινη ζωή, όταν γεννήθηκε ο Χριστός και την ίδια οσμή πήρε και ο Χριστός με τη γέννησή Του.
     Με πολλή σοφία ο αγιογράφος εικονίζει το Νεογέννητο ήδη μέσα σε νεκρική λάρνακα, προεικόνιση του Σταυρικού θανάτου που αναμένει το Θείο Βρέφος. Η ζωή Του μάλιστα κινδυνεύει από την πρώτη μέρα. Ένα Βρέφος που γεννιέται αθόρυβα και ταπεινά, καθίσταται «επικίνδυνο» για τους ηγέτες του κόσμου τούτου.
     Από τότε μέχρι και σήμερα γεννιέται κάθε Χριστούγεννα, κάθε μέρα, μέσα μας και έξω μας, ξανά και ξανά το ίδιο Θείο Βρέφος. Γεννιέται συνεχώς, γιατί συνεχώς πεθαίνει και ανασταίνεται.
     Το εμπόριο της Γιορτής (όσο έχει απομείνει λόγω οικονομικής κρίσης), ο Santa Claus, το…χαμένο – στις σύγχρονες μέρες - νόημα  των Χριστουγέννων θα απασχολήσει και πάλι τους πιο…βαθυστόχαστους.

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Κακό να κάνω στους κακούς; - Μια ανθρωπολογική ματιά στο έργο του Ρενέ Ζιράρ



Συζητούν: 
Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, μεταφραστής,
Θεόδωρος Ζιάκας συγγραφέας, και
ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Λουδοβίκος 
 
Συντονίζει ο θεολόγος Βασίλης Ξυδιάς
 
Θέμα: Κακό να κάνω στους κακούς; 
Μια ανθρωπολογική ματιά στο έργο του Ρενέ Ζιράρ (Rene Girard)
 
Διοργάνωση στρογγυλού τραπεζιού: Διαδικτυακό περιοδικό Αντίφωνο. 
 
Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2013 7:00μμ Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών 
(οδ. Μεγ. Βασιλείου 15 -Ρουφ) δεύτερος παράλληλος δρόμος πίσω από το κτήριο του Μουσείου Μπενάκη. 
 
Με το μετρό, στάση «Κεραμεικός», βγαίνουμε στην έξοδο «Κωνσταντινουπόλεως» και μετά, παίρνοντας την οδό Δεκελέων, συναντάμε τη Μεγάλου Βασιλείου. 
Με το λεωφορείο είναι η στάση «Καμπά» (αρ. γραμμής 049 και 815) ή η στάση «Πέτρου Ράλλη» (αρ. γραμμής 838, 914, Β18 και Γ18). 

Πηγή: Αντίφωνο
 


Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Η απιστία στη θέωση ως η μεγαλύτερη διαχρονική αίρεση



Του Κώστα Νούση,
Θεολόγου - Φιλολόγου

Στα χρόνια του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου παρετηρείτο το ίδιο φαινόμενο που βλέπουμε και σήμερα, το οποίο εξ όσων φαίνεται έχει διαχρονική ισχύ. Πρόκειται για την απιστία των χριστιανών πάνω στην ουσία της ίδιας τους της θρησκείας και στη δύναμη και το σχέδιο του Θεού, τον οποίο και - θεωρητικά εξάπαντος - λατρεύουν. Αν φανταστούμε ότι στα χρόνια του βυζαντινού Αγίου - μιλάμε για μια χιλιετία πριν – η ενασχόληση των ανθρώπων μιας χριστιανικής κοσμοκρατορίας ήταν πολύ εκτενέστερη και βαθύτερη συγκριτικά με σήμερα, τότε οι πνευματικές «καταγγελίες» του αγίου πατρός για τους χριστιανούς της εποχής του βαρύνουν ποιοτικά και ποσοτικά πολύ περισσότερο τους ανθρώπους των ημερών μας.